Berlin-Wedding, Urnenfriedhof Seestraße

Dzisiejszy cmentarz urnowy Seestraße został otwarty jako miejsce pochówku zmarłych z Charité. Gmina Berlin przejęła cmentarz 1 kwietnia 1906 r. i od 1922 r. wykorzystuje go wyłącznie do pochówków urnowych, powiększając jego obszar w latach 1924 i 1937. Tuż przy bocznym wejściu kilka tablic z brązu i głaz z napisem "Tu spoczywa 295 ofiar narodowosocjalistycznej dyktatury" wskazują na zbiorowe mogiły. Większość urn na trawniku zawiera prochy ofiar masowych mordów osób niepełnosprawnych, tzw. programu "eutanazji" i ofiar obozów koncentracyjnych. Ofiary zginęły głównie w 1940 i 1941 r. w "azylach" i obozach koncentracyjnych Hartheim, Bernburg, Grafeneck, Sonnenstein, Hadamar-Mönchberg, Dachau i Buchenwald. Jednak ofiary zamordowane w zakładach karnych w Plötzensee i Brandenburgii są również pochowane w tych zbiorowych mogiłach. Należą do nich urny 18 przeciwników reżimu, z których 16 było Czechami, straconych w Plötzensee w dniach 12-13 lipca 1943 r. oraz urny 39 nieznanych kobiet rzekomo znalezionych martwych w więzieniu dla kobiet przy Bessemer Straße w dniu 24 sierpnia 1943 r. Z tego samego wejścia można zobaczyć pomnik ofiar z 17 czerwca 1953 r., który przedstawia postać mężczyzny przywiązaną do bloku i boleśnie walczącą o uwolnienie się. Przed pomnikiem spoczywa sześć ofiar. Ponadto, płyty pamiątkowe zostały ułożone dla 2 ofiar, których faktyczna lokalizacja grobu jest nadal nieznana. Niedaleko zbiorowych mogił znajduje się małe cmentarzysko z około 20 i większe z około 200 grobami ofiar wojny i tyranii. Znajduje się tam również grób jednej z pierwszych ofiar, które zginęły pod murem: Ida Siekmann straciła życie 22 sierpnia 1961 r., skacząc przez okno na wolność.