Berlin-Charlottenburg, Berlin 1939-1945 War Cemetery (CWGC)

Po I wojnie światowej umowa między rządem niemieckim a Wielką Brytanią regulowała opiekę nad brytyjskimi grobami i cmentarzami wojskowymi znajdującymi się na terytorium Niemiec. Zostało to potwierdzone kolejną dwustronną umową w dniu 5 marca 1956 roku. Ogólny projekt tego cmentarza jest zgodny z tradycją ustanowioną w 1918 roku po zakończeniu I wojny światowej. W tym czasie brytyjski parlament przyjął ustawę, która uczyniła projekt podpułkownika i dyrektora Muzeum Brytyjskiego Sir Frederica Kenyona, GBE, podstawą dla wszystkich późniejszych cmentarzy wojskowych we Wspólnocie Narodów. Specyfikacja ta przewiduje krótki trawnik, stele nagrobne wykonane z brytyjskiego piaskowca portlandzkiego, a także wysoki krzyż z mieczem z brązu i Kamień Pamięci jako centralny element. Przypominający sarkofag kamienny blok z napisem "Ich imię żyje wiecznie" można również znaleźć na każdym cmentarzu Wspólnoty Narodów. Stoi on w bezpośredniej linii wzroku, biegnąc od wejścia przez wysoki krzyż do siedmioramiennych arkad z wapienia muszlowego na tyłach całego kompleksu. Przy wejściu na cmentarz znajduje się trójłukowa brama z drzwiami z kutego żelaza. Jedna z dwóch bram służy do przechowywania rejestru z listą grobów. Stele z piaskowca portlandzkiego zawierają imię i nazwisko zmarłego oraz jego wiek, a także odcisk herbu pułkowego. Wskazują one na przynależność religijną w postaci krzyża, gwiazdy Dawida, półksiężyca lub nazwy Sikh lub Hindu. Wyznanie religijne ma decydujące znaczenie dla różnych miejsc pochówku, dzięki czemu groby muzułmanów, na przykład, są skierowane w stronę Mekki. Stele te często mają u podstawy powiedzenie od krewnych. Przed każdą stelą posadzono różę. Cmentarz ten został założony w latach 1955-1957 jako zamiennik cmentarza przy Trakehner Allee, który został zamknięty w 1959 roku. Został zaprojektowany przez architekta Philipa Daltona Hepwortha na terenie o powierzchni około 3,8 hektara. Około 80% z 3 595 pochowanych tu zmarłych zginęło jako załogi bombowców nad Berlinem lub Wschodnimi Niemcami; większość pozostałych zmarła jako jeńcy wojenni w obozach lub w marszach śmierci w ostatnich miesiącach wojny. 397 zmarłych nie udało się zidentyfikować. pochowanych jest tu 6 polskich lotników, którzy zostali przydzieleni do Królewskich Sił Powietrznych w ramach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, a także 265 poległych z brytyjskich sił okupacyjnych i ich rodzin. Cmentarz ten jest również imponująco utrzymywany przez Komisję Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów (CWGC). Wydarzenia upamiętniające odbywają się tutaj w Dzień ANZAC (25 kwietnia) i Niedzielę Pamięci (niedziela przed 11 listopada).