Berlin-Zehlendorf, Waldfriedhof Zehlendorf II

Ten stosunkowo duży i najważniejszy powojenny cmentarz w zachodniej części Berlina, o powierzchni około 38 hektarów, został po raz pierwszy utworzony w formie lasu sosnowego w latach 1946/47, choć pierwsze pochówki miały miejsce już wcześniej. Na południe od cmentarza znajduje się rozległy obszar leśny z tak zwaną Königsweg. W dawnych czasach służył on jako połączenie między Berlinem a Poczdamem. Niemal nieuchronnie każdy spacer po cmentarzu prowadzi obok centralnego cmentarza z ofiarami wojny i tyranii. Groby są tu ustawione pod rzadkimi sosnami, głównie personelu wojskowego z II wojny światowej i cywilów, w tym osób z ZSRR, Polski, Łotwy i Austrii, a także niektórych przesiedleńców. Z biegiem lat prawie wszystkie groby ofiar cmentarza zostały zgrupowane w trzech sekcjach w pobliżu wejścia do Potsdamer Chaussee. Oprócz tych trzech cmentarzy, imponujący jest również "Włoski Cmentarz Honorowy", który został założony w latach 1954-1958. Na 8 250 metrach kwadratowych utworzono centralny cmentarz dla włoskich ofiar pochowanych w Berlinie i byłej strefie wschodniej. Płaskie, jasne poduszki z naturalnego kamienia ułożone są w długich rzędach na trapezoidalnym, prostym trawniku. Odchodzą one od głównej osi o długości około 140 metrów, która prowadzi do białego kamiennego krzyża o wysokości 6,4 metra, wykonanego z wapienia muszlowego. Wśród poległych byli głównie żołnierze, ale także cywile i robotnicy przymusowi. Plan zakładał dodanie kolejnych 2000 pochówków ze strefy okupowanej przez Sowietów do około 800 zmarłych z Berlina. Jednak trudności z ponownym pochówkiem oznaczały, że tylko 1187 włoskich ofiar, głównie pochowanych w latach 1957/58, znalazło swoje ostateczne miejsce spoczynku w Zehlendorf. Przednia część tego miejsca nie jest zatem zajęta.