Berlin-Wilmersdorfer Waldfriedhof Stahnsdorf

Ten ważny berliński cmentarz synodalny nie znajduje się już na terenie miasta, ale poza nim. Berlińskie Miejskie Stowarzyszenie Synodalne zaplanowało jego budowę, gdy po przełomie wieków rozwijające się miasto Berlin i jego sąsiednie przedmieścia liczyły około 3 milionów mieszkańców, co czyniło je trzecim co do wielkości miastem w Europie. Ekspansja ta doprowadziła do szeroko zakrojonych rozważań urbanistycznych, które objęły również system cmentarzy. Gwałtownie rozwijające się berlińskie parafie pilnie potrzebowały nowych miejsc pochówku, ale w obrębie miasta odpowiednie tereny stawały się coraz rzadsze i niedostępne cenowo. W związku z tym miejski związek synodalny nabył działkę, na której następnie utworzono miejsca pochówku dla poszczególnych parafii w formie cmentarza centralnego. Można to dziś zobaczyć w nazwach departamentów, takich jak Nathanael, Reformation czy Redeemer. W ramach planów Alberta Speera, aby stworzyć Germanię jako nową, ponadgabarytową stolicę III Rzeszy, duże części Starego Cmentarza św. Mateusza w Berlinie-Schönebergu, które stały na drodze planowanej osi północ-południe, zostały przeniesione do Stahnsdorf. Świadczy o tym nowa sekcja ponownego pochówku i duże pochówki ścienne na południowo-zachodnim cmentarzu. Znajdują się tam 4 duże groby, z których 3 pochodzą z I. I wojny światowej. We włoskim kompleksie pochowanych jest 1658 żołnierzy zmarłych jako jeńcy wojenni zimą 1917/1918. Obok znajduje się obiekt brytyjski z 1170 grobami, które Brytyjska Komisja Grobów Wojskowych przeniosła tu ze 146 innych cmentarzy we wschodniej części Niemiec. Na terenie niemieckim znajduje się 180 grobów żołnierskich, a ostatni cmentarz z okresu II wojny światowej zawiera między innymi groby 313 żołnierzy niemieckich.