Berlin-Tempelhof, Heidefriedhof

Już sama nazwa cmentarza wskazuje na ideę stojącą za jego powstaniem. Charakter wrzosowiskowego krajobrazu przeplatanego górskimi sosnami i krzewami jałowca jest widoczny już przy wejściu. Działki grzebalne wydają się być ułożone bez wzoru i są poprzecinane krętymi ścieżkami. Data otwarcia cmentarza, sześć lat po zakończeniu II wojny światowej, daje wyobrażenie o szczególnym charakterze grobów ofiar wojny i tyranii. Wydarzenia ostatnich miesięcy wojny i związana z nimi wysoka śmiertelność doprowadziły do konieczności znalezienia nowych miejsc pochówku dla licznych zmarłych (aby ograniczyć ryzyko epidemii). Ponieważ w centrum miasta nie było wystarczającej liczby cmentarzy, awaryjne miejsca pochówku utworzono w wielu miejscach, w tym na terenach publicznych na Bäumerplan przy szpitalu St. Josef (ok. 250 zmarłych) i szpitalu Wenckebach (ok. 330 zmarłych). Ze względów zdrowotnych konieczne było ponowne pochowanie ofiar, co nastąpiło w marcu 1952 r. na nowo utworzonym cmentarzu Heidefriedhof w Tempelhof. Większość ofiar to byli członkowie Wehrmachtu, którzy zmarli w wyżej wymienionych szpitalach (dawniej Szpital Rezerwowy nr 111 i nr 122). Jednak liczba pochówków cywilnych jest również znaczna. Zmarłych chowano w pojedynczych grobach. Projekt całego kompleksu ukazuje duży owal, którego południowy wierzchołek lekko się zwęża i oferuje widok na wyższy pomnik. Pod drewnianym krzyżem o wysokości 9,5 metra pochowano łącznie ponad 70 poległych, zarówno cywilów, jak i żołnierzy, których identyfikacja nie była możliwa. Wszystkie groby są równomiernie obsadzone i mają mały dębowy krzyż pamiątkowy z nazwiskiem zmarłego.